TAG

โดน tag จากคุณพี่ตาล คุณตูน และคุณน้องนัท ฮี่ ๆ

เรื่องที่ ๑...ตอนเด็ก ๆ จำไม่ได้ว่ากี่ขวบ แม่พาไปเดินเล่นแถวโรงเรียนมัธยมใกล้บ้าน แล้วเราเล่นซนยังไงก็ไม่รู้ หัวไปติดในช่องเสาธงอ่ะ คือเสาธงมันมีเสาหลักอยู่ตรงกลาง แล้วข้าง ๆ ก็มีเสาเล็ก ๆ อยู่ด้านข้างด้านละเสา ก็ไปติดในช่องระหว่างเสาหลักกับเสาเล็กง่ะ ติดอยู่ตั้งนานเอาไม่ออก จนป๊าเอามือดันนิดนึงก็ออก ป๊าบอกว่าเข้าไปได้ก็ต้องออกได้ หัวเราคาอยู่ในช่องนั้นนานเหมือนกัน ๕๕๕ ขำตัวเองจริง ๆ

เรื่องที่ ๒...ตอนที่เข้าโรงเรียนวันแรก ชั้นอนุบาล หลาย ๆ คนคงจะร้องไห้ตามพ่อแม่กันใช่มั้ย แต่ไปโรงเรียนวันแรก เราไม่ร้องไห้เลย ป๊ามาส่งที่โรงเรียน อยู่กับเราแป๊ปเดียวเอง แล้วก็ไปทำงานเลย เราก็ไม่ได้ร้องไห้ตาม เห็นคนอื่น ๆ ในชั้นร้องไห้ เราก็ไม่ร้องตาม อาจะเป็นเพราะว่าโรงเรียนใกล้บ้าน แล้วป๊ากับแม่ก็เป็นครู ปลูกฝังให้เรารักโรงเรียน และเคยพาเราไปโรงเรียนด้วยบ่อย ๆ มั้ง แต่...

เรื่องที่ ๓...ต่อจากเรื่องที่ ๒ แต่ตอนชั้นประถมเราเคยร้องไห้ อยากกลับบ้าน เพราะว่าตอนเข้าป.๑ ต้องย้ายโรงเรียน โรงเรียนใหม่อยู่ในอ.เมือง ตอนนั้นเรายังไม่ย้ายเข้ามาอยู่ในอ.เมืองเลย ไม่คุ้นสถานที่ ไม่คุ้นเพื่อน ๆ ในห้อง แม่ก็อยู่เป็นเพื่อนแป๊ปเดียว เลยแอบร้องไห้บ้าง แล้วเวลากลับบ้านก็ต้องนั่งรถรับส่งของลุง บางวันที่ลุงมารับช้า ก็ร้องไห้แบบจัง ๆ เลย ยืนร้องมันข้างโรงเรียนตอนรอรถนั่นแหละ คนที่รอด้วยกันมันก็ล้อเราใหญ่เลย ;P ขำจริง ๆ

เรื่องที่ ๔...ตอนอนุบาล ๑ อีกแล้ว ๆ...หลายคนคงเคยได้ทำกิจกรรมอะไรกันตอนเด็ก ๆ เช่น เดินพาเหรด เต้น รำ อะไรประมาณนี้ เราก็เคย คุณครูให้รำง่ะ แต่เราไม่ได้อยากแสดงเลย ตอนเด็ก ๆ ไม่กล้าแสดงออก แล้วมันก็ต้องซ้อมจนเย็นด้วย คนอื่น ๆ ก็กลับบ้านกันหมดแล้ว เราต้องกลับบ้านช้า ป๊าก็มารับช้า เงียบเหงา ทีนี้ก็ร้องไห้อีกแล้ว พอถึงวันแสดงจริง ก็ถูกจับไปแต่งตัวให้แสดงอีก และถึงเวลาแสดงจริง ๆ เราก็ทำฤทธิ์ ร้องไห้ตรงนั้นเลย ฮี่ ๆ ร้องไห้อย่างหนัก จนครูคนนึงต้องไปอุ้มเราออกมาจากตรงนั้นเลย เหอเหอ รู้สึกจะวันนั้นจะออกโทรทัศน์ด้วยนะ ช่อง ๑๑ แล้วญาติ ๆ เราก็รอดู เห็นเราตอนร้องไห้กันหมด ๕๕๕

เรื่องที่ ๕...เรื่องสุดท้ายแล้ว นึกไม่ค่อยออกง่ะ เอาเรื่องนี้แล้วกัน...ตอนป.๖ เราเคยเป็นคณะกรรมการของโรงเรียนด้วย แต่ว่าคงไม่มีคนจำได้ เพราะว่าเราไม่ค่อยได้ทำหน้าที่เลย สมัครไปงั้น ๆ แหละ เพราะเพื่อนมันชวนให้มีสมาชิกครบ ๆ  ที่จริงก็อยากลาออก เพราะเราเป็นลูกพรรคแท้ ๆ กลับได้ตำแหน่งนิดเดียวเอง แต่เพื่อนอีกพรรคนึงที่ได้คะแนนน้อยกว่า ถูกชวนมาทำงานด้วยแล้วได้ตำแหน่งดีกว่า ซะงั้นน่ะ ก็ไม่ได้ทำงานอะไรมากหรอก มีหน้าที่ประกาศของหาย ก็ไม่เคยทำ มันไม่อยากทำนี่หว่า เพื่อนให้พูดหน้าเสาธงแต่ก็ปฏิเสธเกือบทุกครั้ง ไม่กล้าเลยจริง ๆ เหอเหอ

หมดแล้วเรื่องที่ไม่เคยเปิดเผยที่ DIARYIS

ขำขำ